۹ اکتبر ۲۰۲۶ - افزودن یک آگونیست گیرنده  GLP-1به انسولین پایه می‌تواند نیاز به انسولین را در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) کاهش دهد، اما اینکه آیا این داروها می‌توانند در نهایت به بیماران کمک کنند تا مصرف انسولین را متوقف کنند، همچنان نامشخص است.

بر اساس مطالعه‌ای که بر روی نزدیک به ۹,۰۰۰ بیمار در سازمان امور کهنه‌سربازان ایالات متحده انجام شد، تقریباً ۱۷٪ از شرکت‌کنندگان پس از افزودن یک آگونیست گیرنده  GLP-1به انسولین پایه موفق به قطع درمان با انسولین شدند. یافته‌ها حاکی از آن است که داروهای GLP-1در مقایسه با سایر داروهای کاهنده گلوکز، مزیت قابل‌توجهی در توانمندسازی بیماران برای توقف استفاده از انسولین ندارند.

محققان به سرپرستی کازیا جی. لیپسکا از بخش غدد، دانشکده پزشکی ییل و مرکز تحقیقات اپیدمیولوژی بالینی برنامه مطالعات تعاونی امور کهنه‌سربازان، میزان قطع انسولین را در میان بیمارانی که درمان با آگونیست‌های گیرنده GLP-1، مهارکننده‌های  SGLT2یا مهارکننده‌های  DPP-4را آغاز کرده بودند، مقایسه کردند.

محققان از طراحی «شبیه‌سازی کارآزمایی هدفمند» بر اساس داده‌های پرونده الکترونیک سلامت در مدیریت بهداشت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده استفاده کردند. این تحلیل شامل کهنه‌سربازان مبتلا به دیابت نوع ۲ بود که انسولین پایه دریافت می‌کردند و بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲، یکی از سه گروه دارویی مذکور را شروع کرده بودند. «قطع انسولین» به عنوان وجود حداقل ۱۲ ماه فاصله بین نسخه‌های تجویز شده انسولین در طول سه سال پیگیری، تعریف شد.

یافته‌های کلیدی

·  این تحلیل شامل ۸,۸۶۹ مجموعه متناظر از بیمارانی بود که آگونیست‌های گیرنده GLP-1، مهارکننده‌های  SGLT2یا مهارکننده‌های  DPP-4را شروع کرده بودند.

·  در میان مصرف‌کنندگان آگونیست‌های گیرنده GLP-1، ۱۶.۷ درصد از بیماران انسولین را قطع کردند، در حالی که این میزان برای مصرف‌کنندگان مهارکننده‌های  SGLT2معادل ۱۷.۹٪ و برای مصرف‌کنندگان مهارکننده‌های  DPP-4معادل ۱۷.۱٪ بود.

·  استفاده از آگونیست‌های گیرنده  GLP-1در مقایسه با مهارکننده‌های  SGLT2یا DPP-4، ارتباط معناداری با تفاوت در میزان قطع انسولین نداشت.

·  یافته‌ها در یک تحلیل اصلاح‌شده نیز مشابه باقی ماندند.

·  هیچ زیرگروهی از بیماران، مزیت نسبی برای آگونیست‌های گیرنده  GLP-1جهت توقف درمان با انسولین نشان نداد.

در میان مصرف‌کنندگان آگونیست‌های گیرنده GLP-1، داروی «سماگلوتاید» ۷۶.۶٪ از درمان‌ها را شامل می‌شد و پس از آن «دولاگلوتاید» (۱۵.۲٪)، «لیراگلوتاید» (۷.۹٪) و «اگزناتاید» (۰.۳٪) قرار داشتند. در گروه مهارکننده‌های SGLT2، عمدتاً از «امپاگلیفلوزین» (۹۹.۷٪) استفاده شده بود، در حالی که «آلوگلیپتین» ۹۵.۹٪ از مصرف مهارکننده‌های DPP-4 را شامل می‌شد.

جامعه مورد مطالعه عمدتاً متشکل از افراد مسن و مرد (۹۳٪) بود؛ ۶۳٪ از آن‌ها ۶۵ سال یا بیشتر سن داشتند. سطح HbA1c(هموگلوبین گلیکوزیله) ۴۸٪ از آن‌ها حداقل ۹٪ بود.

محققان به عنوان محدودیت پژوهش، احتمال وجود «عوامل مخدوش‌کننده باقی‌مانده» را ذکر کردند. همچنین، طبقه‌بندی نادرست مواجهه با دارو و قطع انسولین بر اساس پرونده‌های الکترونیک سلامت نیز می‌تواند بر ارتباطات مشاهده شده تأثیر گذاشته باشد.

به طور کلی، در میان کهنه‌سربازان مبتلا به دیابت نوع ۲ که انسولین پایه دریافت می‌کردند، افزودن یک آگونیست گیرنده  GLP-1در مقایسه با شروع یک مهارکننده  SGLT2یا DPP-4، احتمال قطع درمان با انسولین را افزایش نداد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/glp-1-drugs-do-not-increase-insulin-discontinuation-compared-with-other-diabetes-medications-study-180876